Scribbles by Shreyas

माझे २२ तासांचे इजिप्तायन !

2019-05-12T00:00:00+02:00

“अरे श्रेयस काय ठरवलं आहेस भारतात यायचं? सव्वा वर्ष होऊन गेलं !”

“आई, ठरवायला वेळ नव्हता.आणि काहीच नक्की नव्हतं कधी सुट्टी असणार आहे”

“पण त्या नादात किती उशीर झालाय, तिकिटं वाढली असतील खूप. त्यामुळे cancel करू नको अजिबात”

“बघू !”

अगदी नोव्हेम्बरमध्य पर्यंत अशी चालढकल केल्यावर जेव्हा मी finally विमान तिकिटं काढायची ठरवली तोपर्यंत ती जबरदस्त महाग झालेली. डायरेक्ट तिकीट सोडाच, stopover घ्यायचा म्हंटलं तरी नेहमी पेक्षा दुप्पट किंमत. न जाणं हा काही पर्यायच नव्हता. दीड वर्षांनी जाऊन कधी एकदा भाकरी, पुरणपोळी, भेळ, मिसळ वगैरेत वर ताव मारतोय असं झालेलं. पण मी हार मानणार नव्हतो. (मी काही अगदी “फुकट ते पौष्टिक” वाला नाही पण €१४०० च तिकीट काढताना हात पण आपोआप मागे जातो!) थोडं इकडे तिकडे शोधल्यावर मला एक तिकिट सापडलंच! तारखा जुळत होत्या, दर सुद्धा रास्त होता, पण…

Airline : EgyptAir

— ऑ , हे कोणे? असो इजिप्त सरकार चं आहे तर चांगलं असेल.

Layover : 22 Hrs

मला वाटलं webpage गंडलं. २.२ तास वगैरे असेल. होतं असं कधी कधी. मी पेज रिफ्रेश केलं.

Layover : 22 Hrs

— काय !!!!! हे वेडे झालेत का? २२ तास काय उंट बघत बसायचं का?

idea झुरळासारखी झटकून टाकायच्या आधी मी जरा tripadvisor वर जरा संशोधन केलं. कोणीतरी सुज्ञ प्रवाशाने त्याच्या अशाच मोठ्या layover बद्दल लिहिलं होतं. त्याचं असं म्हणणं होतं की जरी कुठे लिहिलं नसलं तरी EgyptAir ६ तासा पेक्षा मोठ्या layovers ना हॉटेल आणि खायची व्यवस्था करतं. दुसऱ्या एकाने सांगितलेलं कि त्याने ट्रिप पण केली तेवढ्या वेळात! मी लगेच फोन लावला. Frankfurt विमानतळावरचा त्यांच्या माणसाने पण मला हॉटेल ची खात्री दिली. वर २ चेक-इन बॅग न्यायची परवानगी. एवढं पुढे आलोच आहे तर म्हंटलं घ्यावी आपण पण रिस्क आणि करावं बुकिंग. फार फार तर विमानतळावरच्या कुठल्यातरी बाकावर झोपायला लागेल. पण सगळं जमून आलं तर मस्त कैरो बघून होईल. मग काय, होऊ दे खर्च!

EgyptAir एक निराळीच airline निघाली. Emirates आणि Qatar Air ने त्यांचा सगळा बिझनेस “हब” या संकल्पनेवर बेतला. idea एकदम सोपी :- अमेरिका, युरोप वरून येणारी विमानं दुबई आणि कतार मध्ये थांबतात. काही तास स्टॉप घेऊन प्रवासी लगेच दुसऱ्या विमानांनी आशिया मध्ये. तेल स्वस्तात मिळाल्याने विमान चालवायचा खर्च पण कमी. या मुळेच दुबई एअरपोर्ट हा जगातला सगळ्यात मोठा “हब” एअरपोर्ट झाला. EgyptAir ला पण तसलच काहीतरी करावंसं वाटलं असावं, पण त्यांना तितकंसं यश आलेलं दिसत नाही. यांच्याकडे खूप विमानं आहेत, पण मी ज्यातून प्रवास केला ती सगळी जुनी, बुरशी आलेली, कधी हि पडतील (!) अशी होती. अक्षरशः जीव मुठीत घेऊन होतो मी. In Flight Entertainment म्हणून जुन्या वोल्वो बस सारखं समोर टीव्ही वर चित्रपट लावून ठेवलेला. बरं अगदीच बंडल म्हणावं तर जेवण आणि service एकदम छान. Business क्लास च्या प्रवाश्यांना असते तशी Kit Bag सुद्धा देतात हे.

कैरो विमानतळ तर खूप मोठा आहे. आमचं विमान लँड झाल्यावर मोजून अर्धा तास नुसतं टॅक्सी करत होतं. विमान थांबल्यावर बस ने अजून १५ मिनिटं इकडे तिकडे फिरवलं. मला वाटलं झाली आपली कैरो टूर! शेवटी रात्री ७ वाजता मी विमानतळात पाऊल ठेवलं. त्याला विमानतळ म्हंटलं म्हणेज जरा जास्तच झालं, मोठा बसस्टॊप च! बसायला जागा कमी, लोकं सगळीकडे अगदी अंथरूण टाकून पसरलेली. एअरपोर्ट वर चालू wifi नाही, माझं Dutch /German कुठलंच सिमकार्ड चालत नाही त्यामुळे बाहेरील जगाशी संपर्क पण नाही. माझी connecting flight दुसऱ्या दिवशी संध्याकाळी ५ ला. मला वाटलं सलिपींग बॅग आणायला हवी होती! मी धीर करून थेट EgyptAir च्या काउंटर वर च हॉटेल स्टे च विचारलं. दोन चार वेळा इकडून तिकडे पाठवल्यावर शेवटी त्यांच्या एका कर्मचाऱ्याने मला सगळी process सविस्तर सांगितली. माझा boarding pass आणि पासपोर्ट EgyptAir त्यांच्या कडे ठेवून घेणार आणि आम्हाला बाहेर एका हॉटेल वर घेऊन जाणार. तिकडे तुम्ही तुमची flight येई पर्यंत एका रूम मध्ये राहायचं, जेवण, breakfast वगैरे included! अगदी चकटफू! तुम्हाला पाहिजे तर आराम करा, किंवा मस्त कैरो फिरा!

मला त्या क्षणी हा सगळा झोल तर नाही ना असा वाटलं! पण त्याने सांगितलं की ती बाकीची पसरलेली मंडळी पण याचीच वाट बघत आहेत! मी लगेच trip च पण विचारलं! EgyptAir ची स्वतःची Travel Company सुद्धा आहे: Karnak नावाची. याच कंपनी च्या तर्फे वेगवेगळ्या टूर्स प्लॅन केल्या जातात. तुमच्या layover प्रमाणे तुम्ही तुम्हाला आवडेल ती टूर बुक करायची. ( दुसऱ्या कंपनी सोबत पण करू शकता, पण मी recommend नाही करणार) मला Pyramids आणि Sphinx ची टूर चांगली वाटली. $७० एकाला, $४० जर अजून ३ जण मिळाले तर. आणि तेव्हाच मला माझ्या सारखाच विचार करून आलेले (आणि मुंबई लाच जाणारे!) ३ मित्र भेटले! आम्ही लगेच पैसे भरले. रात्री ११ ला शेवटी सगळ्यांचे “papers” आले. (म्हणजे हॉटेल च्या बुकिंग ची print!) त्यांचा माणसाने आम्हाला कुठल्यातरी बाजूच्या दरवाजाने बाहेर काढलं आणि आम्ही इजिप्त मध्ये पाऊल ठेवलं! एका van मध्ये आम्हाला कोंबलं आणि आम्ही निघालो हॉटेल कडे!

कैरो विमानतळ शहराच्या बराच बाहेर आहे. कार ने जायला १ तास वगैरे लागतो. नॉर्मली विमानतळा जवळचं Radisson BLU वगैरे असतं, पण त्या दिवशी खूपच गर्दी होती म्हणून त्यांनी आमची व्यवस्था एका लांबच्या हॉटेल मध्ये केलेली. रात्री च्या अंधारात फार काही कळलं नाही, पण traffic वगैरे प्रकरण भारतासारखं च वाटत होत. थंडी चे दिवस असले तरी युरोप च्या तुलनेनं गरम च हवामान होतं! हॉटेल वर पोचलो तेव्हा १२ वाजून गेले होते, तरी सुद्धा त्यांनी आमच्या साठी डिनर ची व्यवस्था करून ठेवली होती. जबरदस्त भूक लागली होतीच! मस्त इजिप्तशिअन आणि युरोपियन खाद्यपदार्थांवर ताव मारून मी finally माझ्या रूम वर जाऊन पडलो!

Desserts in Desert

सकाळी ७.३० वाजता आमच्या टूर ची गाडी येणार होती, जी अपेक्षेप्रमाणे ८ वाजता आली. आम्ही न्याहारी करून तयारच होतो. टूर गाईड नंतर जॉईन होणार असल्याने आमचा ड्राइवर त्याच्या मोडक्या तोडक्या इंग्लिश मध्ये आम्हाला कैरो ची माहिती देत होता. आजूबाजूला सिमेंट आणि विटांनी बनलेल्या पण बोडक्या इमारती. रंगकाम वगैरे नाहीच, सगळीकडे नुसती रेती. वाळवंट काय असतं हे पहिल्यांदाच बघितलं मी! ड्राइवर ने आम्हाला चांगलंच बजावून ठेवलेलं. कोणत्याही अमिषाला भुलू नका. पिरॅमिड दाखवतो किंवा Antiques देतो म्हणून खूप पर्यटकांना लुटतात. त्यात आमच्या कडे पासपोर्ट्स नाहीत आणि भाषा हि येत नाही. इजिप्त मध्ये राजकीय वातावरण सुद्धा फार ठीक नाहीए. मध्ये मध्ये आतंकवादी हल्ले होत असतात. माझी ट्रिप झाल्यावर ३-४ आठवड्यांनी एका टुरिस्ट बस वर बॉम्बहल्ला झाला होता. त्यामुळे काळजी घेणं अत्यावश्यक. उत्तम ट्रिप ऑरगॅनिझर्स असणं फारच महत्वाचं आहे.

नाईल नदी

कैरो मुख्य शहर मात्र म्हणज इस्लामी स्थापत्यकलेचा एक उत्तम नमुना आहे. तहरीर चौक भाग, जिकडे काही वर्षापूर्वी अरब क्रांती ची निदर्शने झाली होती, एकदम आपल्या दिल्ली सारखा वाटला! कैरोची जीवनदायिनी नाईल नसती तर त्या वाळवंटात राहण्याचं धाडस कोणीच केलं नसतं! नाईल नदी लांबीने जगातील सगळ्यात मोठी आहेच, पण रुंदी ने पण काही कमी नाहीए. नदी च्या दोन्ही बाजूला कैरो वसलं आहे आणि गिझा (पिरॅमिड चा भाग) जरा दूर आहे. आमचा खरा गाईड नाईल च्या पुलावर भेटला, ज्याचं नाव कमल! (at least मला तरी तसं ऐकू आलं!). त्याने इतिहासात मास्टर्स केलं होत! पण लोकांना गाईड करायला आवडतं असं म्हणाला. ( आणि बहुतेक जास्त पैसे हि मिळत असावेत!) त्याने आम्हाला अगदी नीट माहिती द्यायला सुरवात केली.

इसपू ३००० पासून अस्तित्वात असलेलं जगातलं सर्वात जुनं शहर! पुरातन इजिप्त चा इतिहास सर्वश्रुत आहे आणि फेरो आणि त्यांच्या Mummies हा खूपच रोचक विषय आहे. अगदी आजदेखील पुरातत्व खात्याला नवीन अवशेष मिळत असतात, ज्यामुळे इतिहासातल्या अनेक गोष्टींची नव्याने उकल केली जाते! National Geographic ने तो खूप चांगल्या पद्धतीने सांगितला आहे, आणि तो नक्की बघाच! पण त्या नंतरचा इतिहास सुद्धा तितकाच रंजक आहे. पूर्व रोमन साम्राज्य कोसळल्यावर इजिप्त वर अरबांचे राज्य आले. त्यांचा प्रभाव वाढत गेला आणि कैरो अरब साम्राज्य ची अनभिक्त राजधानी झाली! १८६९ साली जेव्हा सुएझ कालवा पूर्ण झाला तेव्हा ब्रिटिशांची वक्रदृष्टी इजिप्त वर पडली. पण आपल्यासारखं साम, दाम, दंड, भेद पर्यंत त्यांनी जाऊ नाही दिलं. नामधारी सुलतानाच्या मदतीने त्यांनी राज्य केलं. त्या मूळेच इजिप्त मधील अनेक पुरातन गोष्टी आता British Museum आणि Louvre मध्ये आहेत. एवढं असून सुद्धा कैरो संग्रहालय आजही भेट देण्या सारखं आहे. पण मी गेलो तेव्हा ते बंद होतं. आमचा गाईड म्हणाला जपान च्या मदतीने नवीन संग्रहालय बांधणं चालू आहे आणि ते लवकरच उघडेल!

आम्ही थेट पायरॅमिड्स चा इकडे गेलो. ३ मुख्य पिरॅमिडस आणि आणि अनेक छोटे पिरॅमिडस हे १६३ किलोमीटर क्षेत्रफळात पसरले आहेत. १४७ मीटर उंच खुफू चा पिरॅमिड (Great Pyramid of Giza) अनेक वर्ष जगातील सर्वात उंच इमारत होती. जगातील ८ आश्चर्यापैकी एक असूनही त्याच्या ढिसाळ देखभालीने मला आश्चर्यचकित केलं! पिरॅमिड वर चढायला बंदी आहे, पण थोडे पैसे असतील तर काहीही सहज शक्य आहे! पिरॅमिड चे दगड आणि त्यांच्या पासून बनवलेल्या गोष्टी सुद्धा दुकानात विकत मिळतात! गिझा भाग खूप मोठा आहे, त्यामुळे आत सगळे कार, घोडे किंवा उंटावरून फिरतात. पिरॅमिड च्या आतील भागात अनेक रहस्य आहेत, पण पर्यटकांना बघण्यास परवानगी असलेल्या भागात फार काही नाहीए. आम्हाला वेळ पण नव्हता, म्हणून आम्ही त्याला टांग दिली. स्फिंक्स च्या बाजू ला रात्री मस्त लेसर शो असतो, पण तो ही राहिला. आणि हो! पिरॅमिडस च्या समोर खरंच Pizza Hut आहे !

पिरॅमिड आणि स्फिंक्स

पुढचा स्टॉप होता अत्तर संग्रहालय. संग्रहालय कसलं, दुकान च होतं ते. गेल्या वर लगेच आमचं इजिप्तशिअन पद्धतीने स्वागत झालं. कडक उन्हातून चालून आलेल्या पाहुण्याला चहा/सरबत विचारायची पद्धत आहे. खास करून जास्वंदी च थंड सरबत ( Hibiscus tea), जे आम्ही प्यायलं! (बाय द वे, आपण जसे शेंगदाणे खातो, तसे हे एजिप्तीयन्स भोपळ्याच्या बिया खात असतात सारखे!) इजिप्त मध्ये बऱ्याच नामांकित brands चे (न नामांकित!) परफुम्स बनवतात. आणि त्याचेच १५ वगैरे प्रकार आम्हाला दुकानदाराने दाखवले (आणि खपवयचा प्रयत्न केला). नंतर आम्ही पपायरस संग्रहालय / दुकानात गेलो. तिकडे आम्हाला पपायरस च्या फांद्या पासून इजिप्तशिअन्स कागद कसा बनवायचे, कसा रंगवायचे, त्यांची प्रतीकं अशा गोष्टी सांगितल्या. कुशल कारागिरांनी सुंदर रंगकाम केलेली चित्रं विकायला ठेवली होती. इजिप्त ची Economy इतकी खराब झाली आहे कि त्यांच्या दृष्टीने सर्वात महाग गोष्टी सुद्धा आपल्याला स्वस्त वाटतील! मला आवडलेल्या काही चित्र आणि वस्तू घेऊन आम्ही बाहेर आलो.

पपायरस संग्रहालय

कलाकुसर!

एवढं सगळं होई पर्यंत १ वाजलाच होता. आम्हाला परत मुंबई ला जायचं विमान पकडायच आहे हे विसरून च गेलो होतो! आम्ही सर्व हॉटेल वर परत जाऊन जेवण करून तयात झालो. २ वाजता EgyptAir ची गाडी आली आणि आम्हाला विमानतळावर घेऊन गेली. विमानतळ सुरक्षा तर गम्मत च होती . बॅग चेक करणारा पोलीसच विमानतळाच्या आत सिग्रेट फुकत बसलेला. विमानात द्रव्य पदार्थ घेऊन जायला सामान्यतः खूप restrictions असतात. इकडे liquids च सोडाच, गॅस सिलेंडर न्यायला पण फार काही problem आला नसता! (मजेत म्हणतोय हं मी हे, उगाच प्रयत्न वगैरे करू नका, इजिप्त मध्ये अडकलात तर खूप त्रास देतात असं पण ऐकलं आहे मी!)

कैरो वरून टेकऑफ करताना

Customs ने मला माझा पासपोर्ट परत दिला तेव्हा मात्र मला आश्चर्याचा धक्का बसला! इजिप्त चा कुठेही स्टॅम्प नाही! कोणाला सांगितलं तर खरं पण वाटणार नाही कि मी इजिप्त ला जाऊन आलो! कदाचित इजिप्त च्या लुप्त संस्कृती सारखंच ह्यात सुद्धा काहीतरी गूढ असावं! विमानाने टेकऑफ केल्यावर वाळवंट हळू हळू दिसेनासं झालं, तरी इजिप्त नावाचं मृगजळ मात्र मनात बराच वेळ राहिलं !

The Weekend Adventures, Part 2

2019-02-02T00:00:00+01:00

Mount Saleve and Paris

“I don’t think I can even lift my leg anymore”

Right In front of the Tour Eiffel across the Seine, there is “Palais de Chaillot”. Like any other monument in Paris, it is simply magnificent! But its importance is compounded when you factor in its location: the gallery view of Paris! At around 8 AM in the morning, the place was just starting to flock with pigeons and tourists alike. Many newlywed were specifically there to photograph a perfect frame for their fairy tale: a backdrop of the rising sun behind the Eiffel! Paris is the city of love, even if you are single: you simply fall in love with the city! The weather was clear, the city was spirited and amidst this, I was sitting on the most uninteresting 26th or so stair to the top, clenching my left knee. It was hurting so much, that I was not even sure that I’ll be able to take my 2 PM train! How did this happen? Let me rewind it back 32 hours!

It all started back in Geneva when I was planning my next day. You might remember from my last blog that I decided to trek on Mount Saleve, impromptu! Mistake No 1: NEVER trek without planning, no matter how much experienced you are. The trek’s description was “Medium” (which it is, for a regular alpine trekker!) The last time I trekked was 18 months before on the Harishchandragad Fort in the Sahyadris, India. Then “the Netherlands” happened and the only thing I climbed on was my bike! Still, the sweet thought of being able to trek again surpassed my initial hesitation and I set my alarm for 6.30 AM. After a quick breakfast, I hopped on a bus to the village of Veyrier, on the border of Switzerland and France. As it was an impromptu plan, I was wearing just my Canvas shoes, which was my second mistake. Not only they had a horrible grip but their flat sole made climbing painfully difficult. While enjoying the countryside from the bus, I saw the mountain getting bigger and daunting! I got down at the last stop and started to look around. I saw some people with trekking gears and asked them about the trek how I read something online and just came here to check out! As Geneva is in the French-speaking part of Switzerland, they didn’t understand a thing of what I was asking. I decided to follow my instincts (and a big group of people!)

My instincts were right! Pretty soon I was a part of a large group who was led by some very experienced mountaineers. The most experienced was David, a 60 something but extremely fit leader. First, he asked everyone which language they felt comfortable in, and for the first time, I was able to spot a small minority group of English speakers. (We quickly became friends later on!) For us, he gave us a short brief about the Saleve and then an option: Either to climb via a scenic route in 5 hours or just follow him to the top on a difficult 3-hour route. No contest here, we all chose 1st one almost unanimously! Our small group of 10 was led by Monica: another seasoned trekker who climbed Saleve every Sunday for almost 15 years! We received some instructions from our leader, and then my first adventure in the Alps began!

We started our trek from the bottom station of the cable car (Telepherique). With a steady pace, we started going along the mountain curve, gradually increasing the altitude. And slowly along with the course, the mother nature started unravelling its beauty. On our way to the top, we came across some breathtaking alpine landscapes.

The view of lush Grass plains with an occasional glider landing on it, eating fallen apples and oranges from trees along the way, crossing streams of water and climbing rocky patches: all was simply picturesque. Panoramic cityscapes of Geneva always accompanied us, albeit changing their perspective as we went up! In my opinion, alpine trekking is strikingly similar to trekking in the Himalayas, but with better facilities and a bit lower difficulty.

After 4.5 hours of arduous trekking, we reached the top. A spectacular view of nearby mountains and a serene Buddhist monastery: the perfect combination to rest your tired body and soul! That’s the reward that I was waiting for! My first alpine trek was a success. Unfortunately, my left leg was already paining a lot by this point.

The shortest way to descend from there is to fly a glider! As we couldn’t choose this option, we all decided to descend the mountain by the Telepherique, i.e a cable car.

On the bus back, I bid adieu to my new friends. I thought of resting a bit, but my sole was still hungry for more of Geneva. I went to the city to explore more. After roaming for a while, I boarded the bus to Paris at 11 in the night and prepared myself for the most annoying 7 hours of my trip.

At around 5.30, the bus slipped into the sleeping city. The black canvas of the night was gradually getting painted with shades of amber. The bus stopped in a suburb at far south of Paris, reminding me of the terrible pain in my left leg. In response to my: “How to go to the Eiffel?” query, a nice lady from the bus literally held my hand and dropped me to the nearest metro station, explaining the route on the way! Being a Monday morning, Parisians were already rushing to catch their metro on time. The network is mostly underground but it pops out in the right places just so you can admire the beauty of Paris. The long stairs of stations (without elevators and escalators) quickly made me realize that this leg pain is not an ordinary one. I missed 4 consecutive metros, just while changing the lines! (Thank god that the metro runs every 3 minutes!)

I trudged my way towards the big old rusty radio tower. The symbol of Paris, which was meant to be a temporary exhibit, was once loathed by Parisians for its ugliness! How ironic!

To see the iron lady from a better angle, I plodded towards the ‘Palais de Chaillot’, across the Seine. Walking a kilometre or so, I just crashed on the stairs.

This is the point where you contemplate about your life choices. Did I go a bit overboard with planning the solo trip? Definitely. Was it dangerous and painful to do all the activities at once?: Way over the line! Was it worth it? Totally! I kicked (!) back the pain and created a game plan to survive Paris.

Step 1: Get Some Medicine, ASAP I googled and went to the pharmacy right in front of Eiffel. Thankfully they knew some English and gave me Ibuprofen, Diclofenac ointment and a crepe bandage. I could at least walk now.

Step 2: See all the monuments yet avoid walking.

This was a difficult one and I hate exploring the city like window shopping. But sadly, there was no other option. Fortunately, I found a middle ground. I hopped on bus 89 and got down at the famous army museum. Walking through Les Invalides, I crossed the Seine on the famous Pont Alexandre III bridge. From there, I hopped on another bus to Louvre. As I didn’t have enough time to spend in the museum anyway, I simply ate crêpe and walked along. From Pont des Arts: Another famous bridge (where you can see the two islands and the mini statue of liberty) to the Louvre Pyramid, and then finally to the iconic Place de la Concorde, the walk turned out to be not so small!

I walked almost 70 Km in 3 days, including 15km steep trek! My last stop was Gare du Nord Railway station. Exploring the remaining city through city buses, I realized that I had seen only a small fraction of Paris. I promised myself to return to Paris, with more days to spare. With tired body and soul, I boarded Thales High-Speed train to Brussels. The adventure was over, but my trip continued!

PS: Later I found out that I badly injured my left knee ligament and it needed 7 sessions of physiotherapy to recover. Such a trip is definitely not recommended, still totally worth it! :-p

The Weekend Adventures, Part 1

2018-11-18T00:00:00+01:00

Part 1: Geneva And CERN

There is a very popular phenomenon called the “Butterfly Effect”. The idea being: every decision you take has far-reaching implications in the future, and maybe not just yours! Your present is just one path in the decision tree and it could have been completely different if you haven’t had the coffee, that particular morning! I don’t know exactly what decisions weighed in this, but 2 months ago, I roamed in Geneva, had a tour of CERN, managed to do a challenging alpine trek, and jaunted in Paris. Now, when I look back, it seems impossible how I was able to fit all of this in just one weekend!

The French-speaking town of Geneva ( or Genève!) needs no introduction. Situated right on the border of Switzerland and France, the city is as cosmopolitan as it gets. This abode of the United Nations and numerous important organizations is also famous for its impeccable natural beauty. This Peace Capital is a perfect go-to destination for a weekender.

On a bright, clear Saturday morning, my flight landed on the Cointrin Airport of Geneva. The first thing I noticed is how expensive Switzerland is: Very! If you go to a supermarket to buy something for a quick bite, you will easily spend upwards of 15 CHF (13 €) and still be quite hungry! But don’t worry, I’ve got you covered with some money saving tips! In Geneva, you get a free trip to the city centre with public transport when you arrive by plane. Cool, right? Even cooler: you will get a free public transport pass if you live in any hostel or hotel in the city! (The pass is valid for the entire duration of your stay, and yes, you are welcome!)

It might sound a bit clichéd, but as a kid, I was super fascinated by mysteries of the universe. Astronomy was my first love and soon enough I was philandering with Physics. Since then, CERN and NASA have been like a Mecca to me. For me, not visiting CERN when visiting Geneva would have been a sin! After ditching my satchel at the hostel, I hopped on tram №18, straight to the CERN. There are some permanent and temporary exhibitions on the premises, but the real gem is the guided tour. And believe me, it’s not easy to get into! First of all, the English version of the tour is only offered a couple times a week. You have to book the slot online, exactly 15 days in advance, at 8.00 in the morning. If you are lucky, then you will be one of the 11 participants which will enjoy a guided tour, inside CERN facilities, accompanied by a profound scientist.

We started our tour in the auditorium of the visitor’s centre. We were shown a short yet amazing movie which introduced us briefly to its history and the facility. Did you know that the reason you are able to read this post is due to technology which was developed at the CERN! The LHC (Large Hadron Collider) is one of humanity’s biggest collaborative project (only second to the international space station), and that meant transferring large scientific data, all across the world. Transferring result files was hardly a viable solution. So they asked Tim Berners-Lee to develop CERN’s own framework for transferring files digitally, named ENQUIRE. The rest is history and it became the basis for the World Wide Web as we know now!

https://youtu.be/h_DmpTLixyQ

We were then separated into two groups. A Dutch scientist (I am so sorry to forget his name) who worked on the superconductors in the LHC was our “Tour Guide”! Giving intriguing and intricate details about how the collider works, he was also happy to answer all our dumb questions. I particularly remember a funny one: Someone asked: “Is there any possibility that the high energy particle collision can create a black hole?” His reply to it was “Even if it did, as everything will get sucked into the black hole, there will be nothing left to worry about!”

Our next stop was the main control room. For such a big facility, it is a bit of a disappointment. Just a bunch of computers, big screens with important data and researchers drinking coffee. The facility data can be remotely accessed, so no reason to be physically there. However, right upstairs we were shown a mind-blowing 3D movie, explaining how LHC aka giant race track works! The LHC has different phases such as Injection (Injecting particles), Ramp (Accelerating them to 99.999999% of the speed of light), Collision etc. The collision is detected by very sensitive detectors in 4 different parts of LHC depending on the ongoing experiment. It sort of “photographs” the moment of the collision, gathering up to 1 petabyte of raw data per second. Then, the data is processed and shared worldwide for analysis. The whole process is continuous and runs 24x7 except for some part of the year.

The last destination was a visit to the precursor of LHC: the Synchrocyclotron (SC). Built just after the 2nd world war, the SC was not only a sizeable scientific feat but also a step towards the world peace. A machine which brought together the brightest minds in the world to research on, regardless of their nationality, religion or political views. After countless contributions to the major scientific breakthroughs, it was retired in 1990. Now it’s a backdrop for showing its construction and history, quite literally! A spectacular laser show on the SC left us awestruck by the achievements of mankind and it also marked the ending of our 2 hr long tour. After spending some more time in the temporary & permanent museums I still wanted to keep exploring this wonderful institution! Sadly, CERN was about to close and before they kick me out, I wanted to purchase some geeky memorabilia.

Later that day, I got a chance to roam around. As they say, it is really the smallest of the big cities. With alps in the south, the town faces Lake Geneva in the north, which creates some spectacular panoramic views. In the middle of the lake is Jet d’Eau, literally a giant jet of water! With a height of 140mtr, it is one of the tallest fountains in the world. Like Eiffel tower, you can see it from everywhere in the city. Walking in the old town and exploring various sights and monuments is really a must experience activity. Migros, one of the biggest (and duty-free!) shopping malls in Geneva, is a shopper’s paradise. They have a section as huge as a mini supermarket dedicated just for the chocolates. If you are into Chanels and Guccis, Switzerland is no less than a ‘Prada’ise!

After a sort of hectic (!) day, I returned to my hostel at 8 PM. Scrolling “Top 10 things to do in Geneva”, I was just planning my second and last day in Geneva. Just then, I noticed “Rando Saleve”, a hiking group which treks every Sunday to a nearby mountain in the Alps. Without considering the fact that I was wearing canvas shoes or I had to travel to Paris the next night, I thought: Why Not!!

To be continued in Part 2…

युरोपातील पुणे

2018-09-26T00:00:00+02:00

I am sorry my Anglophonic friends, this post is going to be in my native language, Marathi. I won’t recommend using google translate, it might end up in something weird and eerily funny! But if you don’t mind or just want to see the beautiful pictures, go ahead!

म्युनिक आणि पुण्यात काहीतरी जबरदस्त साम्य आहे. दोन्ही ऐतिहासिक वारसा असलेली व अनेक लढायांची साक्षीदार ठरलेली ठिकाणं. स्वतःच्या शहराबद्दल, भाषेबद्दल, इतकाच काय तर पाण्याबद्दल जाज्वल्य अभिमान असलेली माणसं. दुपारी १-४, रविवारी दुकानं बंद म्हणजे बंद ठेवणार. लोकांचे स्वभाव सुद्धा पेठेतल्या आजोबांसारखे. उपनगरांमध्ये गेलं तर प्रभात रस्त्या वर चालल्या सारख वाटतं.आखीव रेखीव बंगले, गॅरेज मध्ये गाडी, अंगणात फुलझाडं , लिस्ट मोठी आहे.

तर अश्या गावात १५ दिवस राहायचा योग् आला तो माझ्या summer school मुळे. आलो तो दिवस रविवार चा. पहिल्याच दिवशी म्युनिक च्या पाहुणचाराचा प्रसाद मिळाला मला! आम्ही राहत होतो Neufarn नावाच्या उपनगरात. इकडे सगळी दुकानं बंद! अगदी हॉटेल मधलं रेस्टऑरेंट पण बंद! खाऊ काय या प्रश्नाला सिटी सेंटर मध्ये काहीतरी मिळेल असा उत्तर! सिटी सेंटर ला जायचं तर अर्धा तास चालायचं, ४५ मिनिट ट्रेन, आणि मग १५ मिनिट मेट्रो किंवा चालत ! “खाण्यासाठी भटकत जरी दूरदेशी फिरेन” या उक्ती चा प्रत्यय आला ! मी आणि माझे मित्र निघालो मग, उदरभरण करायला !( आणि फिरायला!)

म्युनिक शहरातली वाहतूक व्यवस्था (खरंतर सगळ्याच जर्मन शहरांमधील) खूप कार्यक्षम आहे. उ-बान (मेट्रो) , एस- बान (लोकल), ट्राम, बस यांच्या जाळ्यामुळं कुठूनही कुठे पण जाणं अतिशय सहज. जागोजागी तिकीट मशीन्स ठेवलेली. Single journey, day ticket, group discount असे विविध पर्याय उपलब्ध. एक तिकीट घेतलं की सगळी कडे प्रवास करता येतो. (अश्या सुंदर सिस्टिम्स सगळ्या युरोप मध्ये आहेत ). मोठ्या मोठया कार कंपन्यांची पंढरी असलेल्या जर्मनीत घरटी एक कार तरी असतेच. पण गावात कार चा वापर केला तर भयंकर ट्रॅफिक जॅम. आमच्यासाठी organizers ने एकदा एक बस सिटी टूर प्लॅन केली होती. ती बस १ तास उशिरा आली. ( जर्मनी मध्ये एक तास उशीर म्हणज कहर ). ड्राइवर म्हणाला चालत गेलात तर लवकर जाल! आमची टूर गाईंड बिचारी फोटो दाखवून ठिकाणं सांगायला लागली! जर पुण्यात वाहतुकीचा प्रश्न सोडवायचा असेल तर सक्षम आणि well connected सार्वजनिक वाहतूक व्यवस्था हवीच ! आणि त्याचसाठी राज्यकर्त्यांनी जर्मनी कडून नक्कीच टिप्स घ्याव्यात.

पुण्यात जशी मुळा -मुठा आहे, तशीच म्युनिक मध्ये Isar नदी आहे. तिच्या काठी निवांत पहुडणे हा म्युनिक मधील लोकांचा आदर्श रविवार. अनेक जण मित्र-मैत्रिणी किंवा घरच्याबरोबर पिकनिक साठी इकडे येतात. काही उत्साही मंडळी प्रवाहात surfing वगैरे करत असतात. चौपाटी वर करायचे सगळे उद्योग ( खाणे, पिणे , सनबाथ घेणे वगैरे ) नदीकाठी करत दुधाची तहान ताकावर भागवतात. नदीकाठीच “इंग्लिश गार्डन” नावाच अतिशय मोठं आणि प्रसिद्ध उद्यान आहे. म्युनिक मध्ये जागेची कितीही मारामार असली तरी त्यासाठी बागेसारख्या मोकळ्या जागा बळकावणं हे त्यांच्या रक्तात नाही.

म्युनिक शहर बव्हेरिया या प्रांताची राजधानी आहे. इथे जर्मन नाही तर बायरिश बोलतात ! “जर्मनी मधील सर्वात श्रीमंत” अशी याची ख्याती. छोट्या गल्ली बोळात महागड्या सुपरकार्स अशाच पार्क केलेल्या दिसतील. विद्येची श्रीमंती देखील तितकीच जास्त ! जुन्या आणि जगभर नावाजलेली अशी अनेक विद्यापीठं एकट्या म्युनिक शहरात आहेत. ऐतिहासिक वारसा सुद्धा भरभरून लाभला आहे! अनेक महाल,राजवाडे, संग्रहालयं म्युनिक च्या आजूबाजूला आहेत. डिस्ने च्या लोगो मध्ये असलेला “Neuschwanstein” किल्ला पण इथलाच!

मी मला मिळालेल्या कमी वेळात दोनच संग्रहालयांना भेट देऊ शकलो. एक म्हणजे Munich Residenz राजवाडा आणि त्याच संग्रहालय. बहुतेक सगळ्या म्युनिक ला पुरून उरतील इतकी चिनीमातीची भांडी इकडे आहेत! त्या काळी याचं फॅड होत म्हणे! दुसरं म्हणजे “BMW Museum”. मॉडर्न संग्रालय कसं असावा याचा आदर्श म्हणजे हे. कारवेड्या माणसाला तर जत्रेत आल्याचा फील येतो. BMW च्या पहिल्या ते अजून प्रकाशित ना झालेल्या मॉडेल्स तर इथे आहेतच , पण या सर्व मॉडेल्स चा इतिहास अगदी चालल्या बोलत्या स्वरूपात मांडला आहे. BMW च्या विशिष्ट इंजिनामधला आवाजाचा फरक असो वा नंबरप्लेट लटकावून तयार केलेला 3D लोगो असो, सगळंच प्रेक्षणीय आहे.

आमच्यासाठी organizers ने एक दिवस साग्रसंगीत बायरिश dinner चा बेत आखला. अगदी मास्टरशेफ सारखं सूप, स्टार्टर्स, मेन कोर्स आणि डेसर्ट, प्रत्येकाचे किमान ६ पर्याय.आक्ख्या आयुष्यात मी कधी एवढा बटाटा खाल्ला नसेल तेवढा त्या दिवशी खाल्ला! पण सर्वच अतिशय स्वादिष्ट. अशा मस्त बेताबरोबर एक फ़ुटबाँलचा डाव बघायला कोणाला आवडणार नाही! माझ्या दुर्दैवानं मी गेलो तेव्हा जर्मनी वर्ल्ड कप च्या बाहेर गेलेलं. चेहरे पाडून दुसऱ्या देशांच्या matches बघणारे जर्मन्स बघून मलाच कीव आली.

म्युनिक चा विषय निघाला आणि बिअर बद्दल बोललो नाही तर मलाच पाप लागेल! पुणेकरांसाठी बाकरवडी तीच म्युनिक साठी weissbier आणि चितळे म्हणजे यांच Hofbräuhaus. पार्कात बसून बुधले च्या बुधले कसे संपवतात याच मलाच आश्चर्य वाटतं. यांची बिअर बनवण्याची पद्धत मात्र खूपच शाश्त्रशुद्ध. सर्वात खोल असलेलं अतिशय शुद्ध पाणी हे फक्त मद्यासाठी वापरतात. इतकं कि, जुन्या काळी दूषित पाणी पिऊन साथीचे आजार होण्या पेक्षा लोकं फक्त बियर च पीत. बहुतेक म्हणूनच महिनोन्महिने पाण्याच्या थेंबालाही स्पर्श न केलेल्या लोकांच्या दंतकथा अजूनही ऐकिवास येतात!

माझ्या म्युनिकवारी मध्ये मला अनेक चांगले वाईट अनुभव आले. तसं बघायला गेलं तर पुण्यात आणि म्युनिक मध्ये जमीन अस्मानाचा फरक आहे. इथली स्वच्छता, शिस्त, वक्तशीरता कधी पुण्यात येईल माहित नाही. पुण्याच्या खवय्येगिरी ला जर्मन खाद्यपदार्थांची काडीइतकी पण सर नाही. पण म्युनिक मध्ये गेल्यावर काही क्षणासाठी का होईना, मला पुण्याची आठवण झाली, म्हणून हा लेखप्रपंच!

Italy Through My Eyes, Part 2

2018-09-02T00:00:00+02:00

Tryst with Trieste

The first thing I did after getting an acceptance for a hackathon in Trieste was to google what the heck Trieste is! Once a major port town and now an abode to one of the most important synchrotron in the world, it is certainly a destination neglected by many for their Europe trip. But, believe me, if you don’t want to miss grandiose architecture and amazing landscapes, you should definitely plan to visit this hidden gem.

This Italy’s northeastern province is a tale in itself. Sandwiched between the Adriatic sea and Slovenia, it has a rich history and equally beautiful landscapes. Being a port town, Trieste was an amalgamation of different nationalities: Italian, Slovenian, Austrian, Croatian and Greeks. From Habsburg monarchs to Fascist occupation to being an independent state and then finally settling down with Italy, Trieste has changed its flags quite a lot of times.

My train arrived at the station pretty late in the night. The hotel booked for me was not in Trieste but in Basovizza, an outskirt town which is closer to Slovenia than Trieste. Checking google maps and rummaging through the information, I barely hopped on the bus. Then, I was confronted with my first horror: Bus tickets are not sold on the bus but at the train station or tobacco shops. With nothing open in sight and no chance to get another bus, I stood in despair thinking about what to do. Miraculously, a lady understood my condition and tried to help me with her broken English. Giving me instructions where to get off the bus, she kindly offered her extra ticket. Over my trip, I have witnessed the friendliness of Italians a multiple times. Even if they don’t know English, they will try to construct broken sentences to give you directions. But Trieste was just the next level. Over the next three days, I was helped in numerous ways by unknown strangers, to whom I can’t thank enough.

I alighted the bus at a deserted crossroad, my hotel nowhere to be seen. I walked up to the only house which seemed awake and suddenly there it was! A small yet elegant hotel with a beautiful courtyard. I received a warm welcome from the hosts and after a quick shower, I slumbered in a bed.

The next morning, I was greeted with a scenic view of a typical Italian countryside. After a quick morning walk, I was bewitched to the extent that I almost forgot the reason why I was here: AttractYoung Hackathon organized by ATTRACT and CERN IdeaSquare.

During a sumptuous breakfast, I met my fellow hackers. It felt like the whole of Europe was here. One was pursuing masters in Material Science from Finland while another friend was learning chemistry in Slovenia. We had to come up with innovative solutions for societal challenges like world hunger, and the best one wins the trip to CERN! We were teamed up based on our topic and were assigned a coach which was an expert in that industry. The AREA innovation park was our proving ground for the next two days. Intensive brainstorming on ideas with people from different backgrounds, nationalities and cultures with lip-smacking pasta and desserts to complement it, a hackathon could not be better.

Although our group did not win, we sure learned a lot! After the hackathon, we visited the Elettra Synchrotron facility. In layman’s term, a distant cousin of the big brother in Geneva (Yes, the Large Hadron Collider). The facility is operated 24x7 and experiments are performed by scientists all over the world. This research can be used in pretty much everything: From making a stronger material using nanoscience to https://www.elettra.trieste.it/science/top-stories/the-teeth-of-a-prehistoric-fetus-give-us-information-about-the-last-months-of-a-mother-and-child-who-lived-27-000-years-bp.html.

My schedule got over by 5 in the evening and me and Christian, my Italian friend from the hackathon decided to explore the city. Situated right between the green hills and blue sea, the port of Trieste is inexplicably beautiful! With Roman, Germanic and East European influence, architecture in Trieste offers a unique relic of its past. The stone pier, Molo Audace, offers riveting views during the sunset: of the sea as well as the city. Piazza Unità d’Italia is spectacular enough during the day, but complementing the sunset, it reaches a whole new level!

As the sun goes down, Trieste starts bustling with people shopping, eating and drinking! Here, I had the best pizza and ice cream in my life, hands down! It was a typical Neapolitan pizzeria which baked in the wood fire oven. The pizza was thin crust with delicious vegetables and fresh cream, and it melted in the mouth faster than an ice cream. Even after eating a whole 8”, I was still craving for more! Don’t even bother asking me the name of the pizza; every pizzeria comes up with their own name and way to make it! (Here it was kings and queens).

My flight back was scheduled at 8 AM from the Treviso airport, so I had to catch the first train in the morning. I bid a farewell to my friends and returned to my hotel. As the train pulled out of the station, the dawn was slowly taking over the glimmering night light of Trieste. My trip was over, but the journey was just getting started.

If procrastination is a disease, it’s probably embedded in my DNA. Generally, people procrastinate the things they hate to do, I procrastinate everything! I did this trip back in April but I was only able to write about it now. I toured many places meanwhile and unfortunately writing was the second priority. I will try to the next one a bit sooner (than the next season of Game of Thrones 😅) See you soon!

Italy Through My Eyes, Part 1

2018-05-13T00:00:00+02:00

“The Venetian Affair”

When it comes to describing what is Venice, I get truly lost for words. The calmness of the canals, the winding streets taking you nowhere, and aroma of delectable Italian delicacies at every corner make you easily lose the track of time and space (and your smartphone battery!). This capital of northern Italy cannot be explored completely even in a month, forget about visiting in a day. For me, Italy is more than a tourist attraction. It was my first solo trip in Europe.

I am going to try avoiding the Tourist Guide-ish information. For travel itineraries and must-visit places, I followed google trips, lonely planet and Wikitravel. I’ll try to paint a picture as seen through my eyes. And of course, with some of the best captures from my Moto G5 Plus’ camera. So let’s begin!

Everyone visiting Venice starts their journey from the north side of the city at Santa Lucia train/bus station as no vehicles are allowed in Venice down south. The entire city is a manifestation of classic architecture. As they say, Venice is a dream in stones. Walking on small cobbled paths makes you realize that your museum tour has already started. The city is riddled with baroque architecture. The Saint Mark’s square is often considered as a city center of Venice and you will always experience a stream of tourists going in either way. The square is filled with major attractions of Venice, one of which is the Doge’s Palace or Palazzo Ducale.

Initially, I was mistaken that only ground floor was available for viewing which has pieces of historical architecture and sculptures. But boy was I wrong! The palace, which is an integral part of Venice, contains chambers having numerous paintings by popular artists, artifacts, and architectural marvels.

The famous pure golden staircase leads you to lavish rooms, including one which is the largest in Europe. Accompanying you will be the finest works of accomplished artists.

The palace is connected to the prisons via the popular ‘Bridge of Sighs’. After re-living the history for 2 and a half hours, I was still not able to get enough of this place.

The Saint Mark’s Basilica is not that impressive from inside but its terrace offers splendid views of Saint Mark’s square. You can take a sip of wine or take a bite of Italian Gelato while enjoying live music in the square.

After enjoying the mainstream attractions, do not forget to visit some of the hidden gems of Venice, e.g. San Pantalon church, which has a masterpiece painted on its ceiling. When it lights up, you can see its artistry and the depth effect.

But there are so many amazing places in Venice that I am not sure if even a month’s stay will be enough!

Having lived in the Netherlands, the canals are not a novelty to me. But there is something magical about the canals and bridges of Venice. While walking through cobbled, narrow alleyways, you get a feeling of playing hide and seek with the canals. You lose when you end up at a point where you have to cross the canal, but there is no bridge. Retrace your path and start afresh!

Sometimes during this game, you will reach a quiet, deserted alley. You will hear a faint noise of the bustle, the map will say that the streets filled with tourists are just a few meters away, but you will stay there, frozen in the time. At this very moment, you will realize that you have discovered the heart of Venice and also have won the game.

Generally, Venice is considered as the city of love. Indeed, you will see a lot of couples. Some even get married over here. Witnessing the sunset, they exchange their vows and then proceed to enjoy the gondola ride. Venetians often give a generous applause when a married couple comes over any bridge.

In Venice, you can easily travel on foot if you like walking. But when in Venice, do like Venetians do — ride Vaporettos (Water Buses). You can buy 1/2/3 or more days of Public transport pass which gives you free access to buses and Vaporettos. You can combine it with the museum card (not worthwhile in my opinion) and if you are a young student, you will get more discount! These Vaporettos ride in fixed routes and are not only convenient but also offer scenic views.

Standing on the deck as the boat cruises through city canals, you will enjoy the majestic shoreline of Venice. As the sun sets, hearing splashing sound of water while watching the city glimmering in a golden yellow colour pass by will be a treat to your senses.

You don’t need me to tell you how amazing the Italian food is. When you get tired, enjoy a delicious meal in pizzerias of Venice. You will find these at every corner in the city. Big restaurants have live music to accompany the great food. For sad solo souls like me, there are a number of places where you can get takeaway pizza or pasta and enjoy it while sitting on a bridge. You cannot complete your dinner without having a bite of Italian Gelato. There are so many varieties to choose from! My favourite is ‘Bacio’ which literally means a kiss!

If dark is your cup of coffee (see what I did there ;) ), Italian Moka pot coffee will not disappoint you. You can also try hundreds of coffee varieties from baristos like Torrefazione Cannaregio.

After the sightseeing and having quick lunch, I started walking from S. Mark’s square towards the train station. As I bought souvenirs on the bustling street, I realized my Venetian affair is coming to an end. I don’t remember which one started first — the train of carriages or the train of thoughts. Crossing the Venetian Lagoon, I said Ciao to the charming city while promising myself to return soon. Now I was ready for my next adventure in not so popular, yet very beautiful part of Italy: Trieste!